با این حال، بررسی‌های نفت آنلاین نشان می‌دهد تنها تعداد محدودی از شرکت‌های تابعه این دستور را عملی کرده‌اند و بسیاری دیگر همچنان از اجرای آن سر باز می‌زنند؛ رفتاری که بیش از همه، روح و روان ایثارگران تبدیل وضعیت شده را تحت فشار قرار داده است.  

این پرسش جدی مطرح است: آیا وظیفه‌ی منابع انسانی وزارت نفت تنها صدور بخشنامه است؟ اگر چنین باشد، پس چه نهادی مسئول نظارت بر اجرای صحیح آن خواهد بود؟  

نمونه‌ای روشن از این بی‌نظمی، تفاوت عملکرد میان شرکت‌های تابعه است؛ شرکت ملی نفت بخشنامه کاهش دوره کارآموزی را اجرا کرده، اما شرکت ملی گاز همچنان از اجرای آن خودداری می‌کند. این تناقض آشکار، نه تنها اعتماد کارکنان را خدشه‌دار کرده بلکه زمینه‌ساز اعتراضات صنفی در هفته‌های اخیر شده است.  

کارکنان وزارت نفت با مشکلات معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ آیا رواست که به جای تمرکز بر کار و زندگی، ناچار شوند وقت خود را صرف تجمع‌های صنفی کنند؟ پرسش اصلی همچنان پابرجاست: چرا بخشنامه‌ای که رسماً توسط منابع انسانی وزارت نفت صادر و لازم‌الاجرا اعلام شده، در عمل نادیده گرفته می‌شود؟